دوبـاره مـاه محـرم رسید و من نرسیدم            به خیمۀ تو... نه! حتی به خویشتن نرسیدم

گذشت سالی و در کاروان یوسف زهرا            به چـشم‌روشنی از بوی پیـرهن نرسیدم

 به مقتل تو رسیدند و سوخـتند شهـیدان            مرا چه شد که به لبیک سوختن نرسیدم

 دم غـروب، سراسیـمه گـشتم آه دوباره            به آن سری که جدا مانده از بدن نرسیدم

 به تن لباس ریا کردم آه، یک سر سوزن            به بـوریـای تو ای شـاه بی‌کـفن نرسیدم

 دوباره بر سر نی، سیب‌های سرخِ رسیده‌ست            دوبـاره مـاه محـرم رسید و من نرسیدم